Lęk separacyjny — co to jest?
Lęk separacyjny to stan paniki uruchamiany samą zapowiedzią wyjścia (klucze, buty). To nie złość ani zemsta — pies dosłownie nie potrafi funkcjonować gdy zostaje sam.
Jak odróżnić od nudy?
Lęk separacyjny: zaczyna się zaraz po wyjściu; pies szczeka/wyje, niszczy głównie drzwi i okna; nawet jedzenie zostaje nienaruszone; nagrania z kamery pokazują panikę i drżenie.
Nuda: zaczyna się po jakimś czasie; pies niszczy losowe przedmioty; miski z karmą są często puste.
Nagraj psa kamerą zaraz po wyjściu — to jedyna pewna metoda diagnostyczna.
Jak leczyć?
Protokół desensytyzacji: najpierw ćwicz sygnały przed-wyjściem bez faktycznego wychodzenia; następnie ćwicz bardzo krótkie rozstania od 5 sekund; kong z zamrożoną karmą tylko podczas wyjść.
Nie przekraczaj progu, przy którym pies się stresuje. Cały proces trwa tygodnie lub miesiące. W ciężkich przypadkach weterynarz może przepisać farmakoterapię jako wsparcie — nie substytut treningu.
Czego nie robić?
Karanie po powrocie (pies łączy Twój powrót z karą, co pogarsza lęk). Drugi pies jako towarzystwo (rzadko pomaga, czasem nasila problem).